Mijn hart in Rossum - Emma Horsthuis

Vorig jaar kreeg ik een belletje van Hans met de vraag of ik de stichting het Hart van

Rossum een beetje meer glans kon geven in de vorm van een logo en eventueel later ook

een website. De stichting zou een ambistichting worden en daarvoor is een website

noodzakelijk, en zonder logo weer geen website… eigenlijk een heel praktisch verhaal.

Even later zat ik met de dames van de stichting lekker bij Anny in het zonnetje en

kwamen we aan de praat over het doel en motiviatie van de stichting en kwamen we ook

al snel tot de conclusie dat een stichting als deze meer verdiend dan een praktische

invulling. Het is een stichting die niet 1 verhaal vertegenwoordigt, maar dat van alle

inwoners van Rossum, Volthe en Lemselo. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen

gevoel bij dit gebouw: bij ‘onze’ kerk. En dat verhaal moet gevangen worden.

Daarom ging ik denken, waarom ligt mijn "Hart in Rossum". Dit verhaal deelde ik dan ook op onze informatiebijeenkomst van 27 november in de kerk:

Als ik de kerk in Rosusm binnenloop dan overvalt mij altijd een gevoel van rust. In de hectiek

van de dag, van de week: van werk, het goed willen doen, het netjes of ‘op de rit’ willen

hebben verlies je jezelf soms in die kleine dingen; het eten net niet warm, de bloemen

met kop omlaag op de vaas, om 10 voor 12 iemand nog feliciteren met zijn verjaardag…

en dan heb ik het nog maar niet over die eeuwige plinten die niet schoon zijn of dat

sportschool abonnement wat je beter een sponsoring kan noemen.

Maar als ik op donderdagavond de kerk binnenstap voor een repetitie van het

kinderkoor dan verandert dat gevoel van hectiek na een uurtje eigenlijk altijd in een soort

van rust. Er komt er soms al een meisje van het kinderkoor op mij afvliegen: Emma, ik

kan vanavond niet zo goed zingen want mijn hamster is overleden.

Een keer vroeg een meisje mij stilletjes achter in de kapel voordat we moesten zingen:

Emma wie gaat er eigenlijk wat lezen vandaag? Ik antwoordde: vandaag is dat Maria.

Maria van Jezus vraagt ze mij? Ik moest al lachen maar ik probeerde nog serieus te

zeggen dat het Maria van Chris is. Aaah en toen viel het kwartje: Maria van Christus. We

lachen samen en de hectiek van de dag, slaat nergens meer op.

Voor de viering loop ik altijd even naar de sacristie, kijken we naar het boekje en komen

we eigenlijk altijd tot dezelfde conclusie: het zal ook vandaag wel weer loslopen. Aan het

einde van de viering drinken we meestal nog een kopje koffie en lachen we om de dingen

die wellicht niet zo perfect gingen. Als ik weer naar huis ga dan besef ik mij hoe simpel

het toch soms even kan zijn: een uurtje niks, telefoon uit en even bedenken hoe ik het

volgende week toch misschien net ietsjes beter kan doen.

Voor mij persoonlijk is de kerk niet het gebouw van God, waar we enkel mogen bidden,

preken of luisteren. Het is voor mij een plek van verbinding, een plek van rust, van

samenkomen. Een plek waar je zelf wat van kan maken. Want geloven is ook geloven dat

het goedkomt. Geloven dat er meer is. En als ik zou samenvatten wat het gros van mijn

leeftijdsgenoten zou denken, is geloven misschien wel jezelf voor de gek houden: maar

ook dat is soms heerlijk verhelderend.

"Misschien is geloven wel een beetje jezelf voor de gek houden"

En zo heeft deze kerk voor iedereen een verhaal, voor iedereen een ander gevoel. En juist

die verscheidenheid aan gevoelens, aan verhalen; die moeten we blijven vangen. En

daarvoor is de stichting het hart van Rossum bedoeld. En gaat die stichting ook mij aan

het hart. Het was dan ook de eervolle taak om dit in een logo en website ook gaan

vangen. Geen statische website waar we als bestuur de informatie delen. Nee, een

website waar het gevoel van ons dorp vanaf straalt. Waar plannen worden gedeeld, maar

waar ook ruimte is voor dialoog. En daarom vonden we het zo belangrijk dat dit soort

verhalen worden gedeeld; waarom rijd ik toch nog elke donderdag van Oldenzaal naar

‘mijn’ kerk in Rossum. Waarom ligt mijn hart hier?

Niet alleen ik deel hier mijn verhaal, Mariëlle heeft dat ook al gedaan: die lees je hier. En wij geven ook allebei de pen weer door aan een dorpeling met de vraag: waarom ligt jouw hart in Rossum?

En zo hebben we hopelijk over een tijd, als dat moment daar is dat de kerk dichtmoet

een boek aan verhalen waarom het zo belangrijk is dat het hart wel is blijven bestaan.

Om niet te stoppen met het schrijven van die verhalen, maar om door te gaan met

geloven. Geloven in de bieb, ouderensoos, flexplekken en misschien ook nog wel die

rouw- of trouwdienst die hier dan is.

Laten we samen het hart van Rossum maken!

Vind je het nou ook leuk om eens mee te schrijven? Te vertellen waarom jouw hart in Rossum ligt? Neem dan contact met ons op: klik hier!